Overheidsbeleid en het voorzorgsprincipe

Wereldwijd stellen we een zeer verschillend overheidsbeleid vast met betrekking tot straling. Ieder land voert zijn eigen beleid. Draadloze technologie is een relatief jonge technologie, waarover nog lang niet alle gegevens bekend zijn; zeker niet wat betreft de langetermijneffecten. Het ontbreken van een sluitende bewijslast en daartegenover de zware lobby van de telecomindustrie met zeer grote economische belangen, zorgt ervoor dat het opmaken en uitvoeren van een goed overheidsbeleid dan ook zeer moeilijk is!

Beleid en het bewustzijn bij het brede publiek

Er zijn overeenkomsten gesuggereerd met andere giftige stoffen zoals tabak en asbest. Ook hier heeft het decennia geduurd voordat het beleid en het bewustzijn waren afgestemd op de zich opstapelende wetenschappelijke bewijzen. De meeste wetenschappers zijn het eens dat er meer studies naar de impact van straling noodzakelijk zijn bij grote populaties en over lange periodes.

Voorzorgsmaatregelen zijn aangewezen

Het ontbreken van goed veiligheidsonderzoek voorafgaande aan het invoeren van draadloze technologie en het weinig geruststellende onderzoek dat tot nu tot is verricht is een goede reden voor het toepassen van het voorzorgsbeginsel. Veel gezondheidsspecialisten en overheden pleiten voor het strikt toepassen van het ‘voorzorgsbeginsel’, tot we meer weten over de risico’s die aan straling zijn verbonden. Dit voorzorgsbeginsel kan zich uiten in:

• 'ALARA'- beginsel (As Low As Reasonably Achievable) betekent dat maatregelen om blootstelling te beperken moeten genomen worden, tenzij dat in alle redelijkheid niet kan.
• 'Prudent avoidance'-beginsel of verstandig vermijden betekent het nemen van eenvoudige, gemakkelijk uit te voeren en goedkope maatregelen om blootstelling te verminderen.